Oferta dla szkół

Propozycja warsztatu z podstaw metody Porozumienia bez Przemocy Marshalla Rosenberga 

 

1. Cele warsztatu

1.Przedstawienie założeń Porozumienia bez przemocy (NVC) w aspekcie pracy z dziećmi młodzieżą,komunikacja dla nauczycieli

2.Pokazanie narzędzi umożliwiających wyrażanie krytyki w sposób konstruktywny

3.Przećwiczenie sposobów udzielania informacji zwrotnej w oparciu o NVC


2. Umiejętności, jakie nabędą uczestnicy warsztatu (nauczyciele)

1.Rozpoznawania własnych uczuć i odnajdowania potrzeb z nimi związanych w kontakcieuczniami

2.Wykorzystanie języka obserwacji w miejsce ocen i osądów

3.Precyzyjne konstruowanie próśb

4.Udzielanie informacji zwrotnej (krytyki) w sposób uwzględniający potrzeby wszystkich zaangażowanych

5.Budowanie komfortu i zadbania o niego w pracy i kontaktach z uczniamiwspółpracownikami

6.Kształtowanie dobrych relacji w szkole i w życiu prywatnym


3. Korzyści dla grona pedagogicznego wynikające z udziału w warsztacie

  1. Dla uczestników warsztatu (nauczycieli)

     Zrozumienie mechanizmów powstawania napięć w relacjach z uczniami czy współpracownikami

     Poznanie i przećwiczenie narzędzi budowania dobrych, satysfakcjonujących relacji międzyludzkich,szczególnie istotnakomunikacja dla nauczycieli

     Wzrost motywacji do pracy

     Redukcja frustracji i napięcia w pracy (i w życiu prywatnym)

 

  1. Dla uczniów

     Uznanie/poszanowanie potrzeb uczniów przez nauczycieli

     Atmosfera sprzyjająca rozwojowi i nauce

     Zwiększenie motywacji do nauki i rozwoju

     Obniżenie poziomu frustracji, a co za tym idzie agresji

     Przekonanie, że szkoła to nie takie straszne miejsce (nie tylko nauczyciele się w tej szkole liczą)

  1. Dla szkoły

     Zmotywowany personel

     Zadowoleni uczniowie

     Obniżenie poziomu agresji w szkole

     Lepsze wyniki uczniów (lepsze noty w rankingach)

     Dobre opinie o szkole

4. Język przemocy vs. język NVC  – schematy i konsekwencje

NVC obrazek



Komunikat „przemocowy”

 

Komunikat NVC

Intencja nauczyciela

Zmotywować ucznia, nakłonić do pracy

Zmotywować ucznia, nakłonić do pracy

Zawartość komunikatu (co nauczyciel tak naprawdę przekazuje)

Atak na samoocenę ucznia (Ty leniu)

Przerzucenie odpowiedzialności za swoje oczekiwania na ucznia

Niezadowolenie z ucznia

Własne uczucia

Fakty (ostatnio byłeś świetnie przygotowany)

Zainteresowanie sytuacją ucznia

Uczucia towarzyszące rozmowie

Złość (często w języku ciała, sposobie mówienia),

Niezadowolenie

Rozczarowanie, zaniepokojenie, ciekawość, zainteresowanie

Reakcja ucznia

Obrona (atak w myśli), ucieczka, poddanie się – zerwanie kontaktu

Szukanie kontaktu ze sobą

Szansa na kontakt i rozwiązanie problemu

Mała

Duża

 

5. Założenia metody Porozumienia Bez Przemocy Marshalla Rosenberga (Nonviolent Communication, NVC)

Porozumienie Bez Przemocy (NVC) to metoda opracowana przez dr. Marshalla Rosenberga, która pomaga kształtować relacje ze światem bez wykorzystania przemocy i pozwala każdemu nawiązać kontakt z samym sobą i z innymi tak, by mogło rozkwitnąć wrodzone ludziom współodczuwanie.

Podstawowym założeniem metody jest przekonanie, że nikogo nie można do niczego zmusić, bo wszelkie ludzkie działanie jest dążeniem do zaspokojenia określonych potrzeb.

Jak rozumieć przemoc?

W ujęciu NVC przez przemoc rozumie się każdy komunikat, który blokuje współczucie/współodczuwanie i zrywa kontakt ze sobą i innymi. Do komunikatów tych należą:

  1. Osądy moralne – Opinie typu „Jesteś głupi”, „Ona jest leniwa”. „Od ciebie oczekiwałbym czegoś bardziej solidnego” Opierają się na ocenach, że coś jest bądź nie jest słuszne, prawidłowe. Skupiają się na klasyfikowaniu i ustalaniu „stanów faktycznych”, szukaniu racji, a nie potrzebach. NVC posługuje się sądem wartościującym, czyli pytaniem o istotne w danej chwili uczucia i wartości obu stron i poszukiwanie działań, które można podjąć, by życie obu stron było lepsze.
  2. Jednym z osądów są porównania – rodzaj komunikacji, która skupia się na ocenach, burzy poczucie wartości i odcina od kontaktu ze sobą. (np. „Kowalski zawsze jest jest przygotowany do zajęć, weź przykład z niego” => sugestia, że Kowalski jest lepszy ode mnie, że ze mną coś nie tak, burzy moje poczucie wartości)
  3. Uciekanie od odpowiedzialności – sprzyja mu dobór słów typu „musi”, „powinien”, „przez to/przez ciebie”. Uzasadnia działanie brakiem wyboru, przypisuje odpowiedzialność za nasze działania innym, co budzić może chęć zemsty i narastanie przemocy.
  4. Żądania – różnią się od prośby tym, że kryją pod sobą groźbę kary czy konsekwencji w przypadku odmowy spełnienia. Stawianie żądań wynika z przekonania, że niektóre działania są pożądane i zasługują na nagrodę, zaś inne nie i dlatego zasługują na karę. Kara ma sprzyjać temu, by „sprawca” czy „winny” pożałował swojego działania i zmienił zachowanie. NVC opiera się natomiast na przekonaniu, że nikogo nie można do niczego zmusić, bo wszelkie działania są dążeniem do zaspokojenia potrzeb.

Odrzucając oceny moralne, przyjmując odpowiedzialność za swoje uczucia i koncentrując się na tu i teraz metoda ta pomaga zmienić swój styl wyrażania siebie i słuchania tego, co mówią inni. Zmiana następuje dzięki skupieniu uwagi na czterech obszarach. Te obszary to inaczej 4 kroki NVC:

  1. spostrzeżenia, obserwacje
  2. uczucia
  3. potrzeby
  4. prośby, które kierujemy do innych i których spełnienie może wzbogacić nasze życie.

 

1.Obserwacje

Obserwacje opisujemy odpowiadając na pytania typu „Co widzisz/ co widziałeś?”, „Co słyszysz, co słyszałeś”. Formułując obserwacje

  • skupiamy się wyłącznie na wrażeniach odbieranych przez zmysły
  • przedstawiamy (suche) fakty
  • opisujemy sytuację konkretnie i szczegółowo
  • unikamy słów typu zawsze, nigdy, często, rzadko, stale itp
  • unikamy analiz, osądów, interpretacji, krytyki, szufladkowania .

    

Obserwacje, spostrzeżenia

Oceny, interpretacje, opinie

Dlaczego?

Słyszę rozmowy

Znowu gadacie

„Znowu” nie jest wrażeniem zmysłowym

Dostałeś w tym semestrze 6 jedynek

Źle się uczysz

„Źle” nie jest wrażeniem, jest oceną

W zeszłym tygodniu 3 razy prosiłem o oddanie projektu

Nigdy nie słuchasz

„Nigdy” jest interpretacją

Twój kolega ma skórzaną kurtkę i wygoloną głowę

Twój kolega to jakiś skin

„Jakiś skin” – uogólnienie, zabarwione oceną (skini są tacy czy tacy)

Widzę, że nie odpowiedziałeś na 3 moje pytania

Widzę, że się nie uczyłeś

Nie możesz widzieć, czegoś, co się działo wcześniej.


2. Uczucia

Uczucia są sygnałem zaspokojenia lub niezaspokojenia potrzeb. Kiedy jakieś potrzeby są zaspokojone, odczuwamy uczucia „pozytywne” jak radość, ulgę, satysfakcję. Sygnałem potrzeb niezaspokojonych są uczucia „negatywne”, jak frustracja, złość, lęk.

Przykłady uczuć: Boję się przyszłości, Jestem rozczarowana, Jestem wściekły, Jestem zaniepokojony, Jestem szczęśliwa, Cieszę się, czuję smutek, czuję żal

Kultura zachodnia nie sprzyja wyrażaniu uczuć. W wielu kontaktach kieruje nami przekonanie, że nad uczuciami należy panować i odcinanie się od nich jest premiowane. (Przykład: złość to w powszechnym mniemaniu uczucie złe, z którym należy sobie radzić, panować nad nim, nie przyznawać się, czyli odcinać). Okazywanie złości jest karane co najmniej dezaprobatą otoczenia, powoduje sankcje względem osoby, która „nie radzi sobie z uczuciami”. Premiowane jest za to dławienie złości, odcinanie się od niej. To odcinanie się sprawia jednak, że ignorujemy potrzeby, które przez te uczucia są sygnalizowane i uniemożliwiamy ich zaspokojenie. Mechanizm ten prowadzi do frustracji, której źródła nawykowo szukamy na zewnątrz. (Ten Kowalski tak mnie zdenerwował, to przez niego jestem taki zły).

Porozumienie bez przemocy posuwa szereg narzędzi, które pozwalają zidentyfikować źródła uczuć (potrzeby) i znaleźć sposoby na ich zaspokojenie. (Złoszczę się, bo potrzebuję zrozumienia, akceptacji, wysłuchania, czasu dla siebie, kontaktu itp. W jaki sposób mogę to zdobyć?)

NVC pomaga również rozróżnić prawdziwe uczucia od myśli w przebraniu uczuć. Mimo niechęci kultury do okazywania uczuć słowa takie jak „uczucie” lub „czuć” są bowiem dość powszechnie używane, w kontekście wyrażenia myśli bądź interpretacji, ocen. Używając słów związanych z uczuciami informujemy drugą osobę, co myślimy o jej zachowaniu. Takie działanie może być odbierane jako krytyka i budzić w drugiej stronie chęć obrony. Przykład: „Czuję, że mnie oszukujesz”, „Czuję, że się nie przygotowałeś”. Słyszący taki komunikat zaczyna się zwykle bronić lub atakować, odbierając tym samym szansę na zbudowanie prawdziwego, empatycznego porozumienia.

Testem na prawdziwość uczucia może być zamiana „czuć” na „myśleć”. Jeśli zdanie nie traci sensu, mamy do czynienia z przebraniem myśli za uczucia.

Innym sposobem na odnajdowanie prawdziwych uczuć jest zamiana „Czuć(się)” na „Być”. Jeśli z „być” nie gubimy sensu, mamy do czynienia z uczuciem.

 

Wiele uczuć można wyrazić bez użycia słowa „uczucie”, „czuję”.

 

Myśli w masce uczuć czy uczucia?

 

Myśl czy uczucie?

Czy w tej wersji ma sens?

Myśl czy uczucie?

 

Czuję, że coś tu nie gra

Myślę, że coś tu nie gra

tak

Myśl

Jestem, że coś tu nie gra

nie

 

Czuję, że kolega za bardzo się zgrywa

Myślę, że kolega za bardzo się zgrywa

tak

Myśl

Jestem, że kolega za bardzo się zgrywa

nie

 

Czuję, że mnie oszukujesz.

Myślę, że mnie   oszukujesz

tak

Myśl

Jestem, że mnie   oszukujesz

nie

 

Czuję, że się nie nadaję do tej pracy

Myślę, że nie nadaję się do tej pracy

tak

Myśl

Jestem, że nie nadaję się do tej pracy

nie

 

Czuję się rozczarowana

Myślę rozczarowana

nie

Uczucie

Jestem rozczarowana

tak

 

Czuję, że to niesprawiedliwe

Myślę, że to niesprawiedliwe

Tak

Myśl

Jestem to niesprawiedliwe

nie

 

Czuję, ze wywierasz na mnie nacisk

Myślę, że wywierasz na mnie nacisk

tak

Myśl

Jestem, że wywierasz na mnie nacisk

nie

 

Czuję się głupio

Myślę głupio

nie

Uczucie

Jetem/Jest mi głupio

tak

Jestem zaniepokojona

Myślę zaniepokojona

nie

Uczucie

Jestem zachwycona

Myślę zachwycona

nie

Uczucie

 

Czuję się pominięta

Myślę pominięta

nie

Myśl (interpretacja czyjegoś działania)

Jestem pominięta

nie


3. Potrzeby

W NVC przyjmuje się, że wszystkie nasze działania mają na celu zaspokojenie naszych potrzeb.

Potrzeby są uniwersalne, na ich poziomie wszyscy jesteśmy równi, różnimy się tylko sposobami ich zaspokajania (strategiami)

Każdą potrzebę można zaspokoić na wiele różnych sposobów.

Konflikty powstają wtedy, gdy nie widzimy alternatywnych strategii.

Porozumienie na poziomie potrzeb nie wymaga kompromisów, pozwala znaleźć takie rozwiązania, które uwzględnią potrzeby wszystkich.

Jedną z naszych ważniejszych potrzeb jest przyczynianie się do dobra innych, wzbogacania ich życia. Możemy ją zaspokoić tylko wtedy, gdy kierujemy się własną wolą, a nie poczuciem obowiązku, winy, strachu.


4. Prośby w porozumieniu empatycznym

Prośba to ostatni element modelu 4 kroków. Na podstawie obserwacji, którą wiążemy ze swoją niezaspokojoną potrzebą mówimy rozmówcy, co czujemy i co pomogłoby tę potrzebę zaspokoić.

 

Cechy empatycznej prośby:

  1. Zakładająca możliwość odmowy spełnienia (prośba nie jest żądaniem)
  2. Wyrażona w sposób pozytywny: „Przyjdź punktualnie” zamiast „Nie spóźnij się”
  3. Konkretna, precyzyjna – dokładnie określa, czego chcemy i potrzebujemy, nie zostawia miejsca nie niedomówienia. „Czy możesz mi powiedzieć, co zrozumiałeś z naszej rozmowy” zamiast”Postaraj się mnie zrozumieć”
  4. Wskazująca konkretne działania, nie powinności: „Czy możesz zapukać zanim wejdziesz do pokoju?” zamiast „Miej wzgląd na innych”
  5. Weryfikowalna i adekwatna do zasobów w danej chwili („Powiedz mi, co możesz zrobić, żeby poprawić stopnie” zamiast „Obiecaj, że poprawisz stopnie”)


                         Jak odróżnić prośbę od żądania?

Gdy prosisz...

Gdy żądasz...

...druga osoba może skontaktować się ze swoimi potrzebami i uczuciami i zareagować w zgodzie ze sobą

...druga osoba ma do wyboru uległość lub bunt, odcina się od swoich potrzeb i uczuć

...usłyszawszy odmowę, odnosisz się empatycznie do cudzych potrzeb

...usłyszawszy odmowę, krytykujesz lub oceniasz


                 Przykłady próśb vs. żądania i pobożne życzenia

Prośba

Żądanie/ życzenie

Przeczytaj jeszcze raz 4 rozdział i odpowiedz na pytania na końcu.

Przygotujcie się do sprawdzianu

Powiedz mi, jak się czujesz z tym, co usłyszałeś

Odpowiedz coś!

Umawiamy się, że do wtorku odrobisz zaległe prace domowe i opracujesz teorię względności

Weź się do roboty/Zacznij się uczyć

Czy możesz mi powiedzieć, co właśnie usłyszałeś?

Zrozum to wreszcie


Jak NVC może przydać się w szkole?

  • Empatyczna komunikacja stosowana w szkole pomaga nauczycielom nawiązać kontakt z sobą samym, z innymi nauczycielami i z uczniami. Dzięki temu łatwiej jest mówić o potrzebach, oczekiwaniach czy celach i realizować je.
  • Wykorzystanie 4 kroków NVC umożliwia bardziej precyzyjne wypowiadanie się i daje szansę na osiągnięcie założonych celów
  • Pozwala budować zaufanie i zrozumienie, tworząc warunki sprzyjające rozwojowi, nauce i współpracy
  • Pomaga w konfliktach, pozwala je rozwiązywać w zalążku, nie dopuszcza do narastania frustracji czy agresji.
  • Kształtuje nawyk brania odpowiedzialności za swoje uczucia, a tym samym pozwala budować relacje na zasadzie współzależności.
  • kształtuje normy z zakresie komunikacja dla nauczycieli

 

SZKOŁY ZAINTERESOWANE WARSZTATEM KOMUNIKACJI EMPATYCZNEJ OPARTYM NA METODZIE POROZUMIENIA BEZ PRZEMOCY MARSHALLA ROSENBERGA PROSIMY O KONTAKT POD ADRESEM Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript. lub pod telefonem 662 074 504

Oferta dla firm

dlafirm

Oferta dla szkół

dlaszkol

Oferta dla klienta indywidualnego

dlaklienta